3 اردیبهشت 1397
3 اردیبهشت 1397 
سلام به همه دوستان خوبم و گل های زیبای زندگی من. روزهای بهاری امسال پر شده از بارش و رحمت خدا. وهوا مطبوع برای قدم زدن های دو نفره که البته با چهار نفره شدنمان کمی قدم زدن هایمان سخت شده است. البته بگذریم که خدا راشاکریم.
علی کوچولوی ما که البته دیگر برای خودش مردی شده است و همیشه هم معترض که من علی کوچولو نیستم من بزرگ شدم. بسیار شیرین زیان و با اینکه خیلی جملات بزرگانه بر زبان میراند اما بعضی کلمات رو به اشتباه بیان می کند و این بر شیرینی سخن پسرم میافزاید.
علی درختان در بهار چی میزنن؟ مامانی! شفوکه.
در حالی که گشت عیدانه در ساحل نور با خیس شدن علی کوچولو کوتاه شد و مجبور به بازگشت به خانه شدیم. دایی جان: علی چی شد اومدین؟ دایی جان چون من آبی شدم.
بعد از ناهار درحالی که دست روی خال گردن دایی جان میزد. دایی جان گردنت غذائه. و با اصرار سعی در کندن مورد مذکور داشت
در حالی که من داشتم نصیحت میکردم بچه ها باید دست مامان باباشون رو بگیرن. مامانی یه بچه دوینا میاد مامان نسرین قول بده دست مامان بابا بگیره.
بعد برگشت از باغ: ما رفتیم باغ خونه آوین ها خربزه خوردیم.
آوسا بیا مارغولک.
تقلید از سریال لیسانسه ها : کوزش
شاکی از خواهرش که به حرفاش گوش نمیده: من دارم آرامش صحبت می کنم نه انگار!
در حالی که خواهرش سخنان نقض بر زبان میراند: این حرفا رو کجا ساختی!
علی میشه از بستنیت بدی بخورم: نه بابایی ببین مامانی مریضه سرفه می کنه تو هم مریض میشی!
در حالی که بابا از حرفاش بلند می خندید: بابایی نخند الان اون خانمه میاد میگه این آقائه ببین چطور می خنده!
در حال برگشت از اداره: بابایی بریم خونه سی دی میزاری؟ بابا:نه. ای بابا چرا؟ داری بابای بد میشی میرم یه بابای دیگه پیدامی کنما. اگه اون نزاره بازم میرم یه بابای دیگه .
پسرم بیا بریم استخر دنبال مامان. نه نریم . چرا؟ آخه مامان نمیزاره سی دی ببینم.
